Bull’s eye. Poruszyłeś od razu kilka kwestii, których nie udało mi się zmieścić w felietonie ograniczonym 2000 znaków. To ja dziękuję ;)

Aki : Hm, bardzo ciekawe spostrzeżenie, ale chyba nie do końca się zgodzę. Mógłbym je przecież sformułować dokładnie w odwrotny sposób – w Czechach pozytywnym skutkiem ubocznym totalnego spadku zainteresowania wszelkimi formami kultury jest większa swoboda jej niedobitków.
Czesi nie zwykli mawiać, że coś “nie wypada”, racja. Jednak w kwestii kultury zapanował zaawansowany tumiwisizm, co stanowi odwrotny biegun do szpanowania bilbioteczką pełną nieprzeczytanych książek.

Odnoszę też wrażenie, że Szczygieł, pomimo reporterskiej wirtuozerii i oryginalnego ujęcia tematów, często schodzi w rejestry nieproblematycznych uproszczeń. Jak na razie nie czytałem jego najnowszej książki. Zastanawiam się jednak ogólnie, czy autor, stając się bardziej czeskim od większości Czechów, nie zbliża się zanadto do popularnych, zwulgaryzowanych wyobrażeń na temat “czeskości” – z całą tą nużącą turystyczną fasadowością Pragi, z Hrabalem-doikuflem, knedlikami i smažakiem, Szwejkiem, dostępnością narkotyków, Franzem Kafką, tanim absyntem itd. itp.

Być może ci spośród Zaolziaków, którym jakoś udało się usadowić okrakiem na barykadzie czesko-polskich kulturowych fantazmatów, mogliby przysłużyć się sprawie głębszego wzajemnego prozumienia choćby przez wsadzanie kija w mrowisko – poprzez składanie wielofrontowego dementi obopólnych kulturowych symulacji. Wydźwięk takich aktów problematyzowania tego, co prezentuje się aż nazbyt jednoznacznie, byłby zarówno czecho-, jak i polonofilski :-)