Oj, tutaj doszło do nieporozumienia – wcale nie chodziło mi o “złego” w sensie odmieńca/innego, ale o niegodziwca, człowieka, który czymś zawinił. Koukolík cytował wyniki eksperymentów socjologicznych, w których ludzie ukarali człowieka oszukującego nawet za cenę własnej straty, a ich mózgi udzielały im podobnej nagrody, jak po zjedzeniu czekolady (!). Też nie wierzę we wrodzoną dobroć ludzi, myślę, że przed piekłem na ziemi powstrzymują nas najczęściej więzy kulturowe, jednak nawet najwięksi pesymiści wśród antropologów przyznają, że działają tutaj pewne hamulce socjobiologiczne, które ukształtowały się na torze naszej ewolucji. Może zresztą jeszcze wcześniej – zwierzęta żyjące w grupach też mają wiele podobnych hamulców lub “zaworów awaryjnych”, a więc pomimo braku kultury (w naszym rozumieniu) nie wyrzynają się wzajemnie.
Pozdrawiam i życzę powodzenia, dziękuję bardzo za orzeźwiającą dyskusję!

Badania psychologiczne, o których wspominałem, dowodzą właśnie, że każdy zdrowy człowiek ma wbudowane takie hamulce, a nawet mechanizmy nagrody, jeżeli ukarze człowieka “złego”. Ładnie opisał to w pewnym wywiadze František Koukolík (mam tu gdzieś notatki).
Przez cały czas jestem natomiast zdania, że zjadacze chleba nie przestaną czytać tabloidów, ale gazety powinny mieć trochę szacunku do siebie i do czytelników i starać się wykorzystać ten wpływ na lepsze.
ad P.S.
Nie wiem, o jakich problemach z inicjacją seksualną Pan mówi. Myślę, że procentualna ilość patologicznych zachowań perwersyjnych na pewno była wyższa w pruderyjnej Anglii wiktoriańskiej, niż na rozhasanej wsi :) Innymi słowy – niech już media są wulgarne i niech sobie epatują seksem, najgorsze, co może się stać, to gwałtowny przyrost naturalny. O najgorszych efektach epatowania przemocą chyba nie trzeba wspominać.

Zgadzam się z większością tego, co Pan napisał. Nie potrafię jednak odpowiedzieć na pytanie, kto powinien być wyrocznią – i chyba nawet nie chcę. Jak mówiłem na początku (chociaż zdaję sobie sprawę
z tego, jak bardzo idealistycznie to brzmi), to nie powinna być kwestia przymusu, ale sumienia i odpowiedzialności ludzi, którzy układają strategie dużych spółek medialnych.
Prawdę powedziawszy nie mam tutaj ani jasnej odpowiedzi, ani nawet cienia pomysłu. Podczas gdy nadal wierzę w to, że wolny rynek siłą rzeczy prowadzi do usuwania “złego” (badania antropologiczne i psychologiczne dowodzą, że mózg ludzki jest nastawiony na karanie niegodziwców), w branży medialnej najwidoczniej zasady te działają trochę inaczej. Ludzie nie doceniają “dobrej” informacji – a “sprzedawcy” informacji nie mają tendencji ani chęci do edukowania swoich odbiorców.
P.S. Wspomniał Pan o ciekawej sprawie – skoro przemoc na wizji jest całkowicie legalna, to dlaczego seks jest zakazany? Nad tą zagadką antropolodzy kultury głowią się od lat.

Niestety sądzę, że zadziałał “doskonale”. Media za każdym razem dokonują selekcji faktów, a tym razem – jak zawsze – dokonały selekcji faktów w tabloidalny sposób, nie zważając na konsekwencje nakreślone przez wspomianego psychologa. Czytelnicy pasą się na krwawych opisach i bezmyślnie “ochają” jedząc śniadanie, zamiast poznawać drugą stronę, czyli osobisty, prywatny wymiar tragedii ofiar i ich rodzin. Jednym słowem – media “ocenzurowały” treści zmuszające do refleksji.

patrz badania Marshalla McLuhana – czytelnik otwierając rano gazetę nie chce stawiać czoła nowym wyzwaniom. Desperacko unika dyzonansu poznawczego, pragnie przytakiwać, zgadzać się i utwierdzać się w swoich poglądach.

Ależ skąd – jestem jak najbardziej przeciwny jakiejkolwiek formie odgórnej cenzury. W zupełności wystarczy przerzucenie proporcji, punktu ciężkości.
Nie wspominając już o tym, że każdy, kto śledzi regularnie media z dwóch stron barykady albo z dwóch różnych krajów, ten wie, że nawet relacje ze światowych wydarzeń zawsze skrojone są pod oczekiwania czytelników danego medium. Media od dawna same sobie narzucają cenzurę, nie zmusza ich do tego rząd, ale sami czytelnicy.