Korzystając z dobrodziejstw pewnego klubu podróżników gościliśmy w naszej pieczarze młodego Niemca. Nasz gość czytał ongiś artykuł o Cieszynie i zakochał się w mieście na zabój – w dodatku interesował się problematyką mniejszości w zjednoczonej Europie i jako tłumacz dla UE świetnie mówił po polsku i czesku. Mogliśmy więc obserwować jego reakcję na wszystkie absurdy zaolziańskiego życia.

W trakcie dwudniowego zwiedzania obu Cieszynów ów znajomy zakupił dwa kilogramy książek, albumów i publikacji na temat historii miasta i regionu, co oczywiście zaowocowało lawiną pytań. Śmiał się do rozpuku, gdy doczytał się, że Polacy sami sobie niechcący odstrzelili kawiarnię Avion, kręcił głową z niedowierzaniem, że komuś w dzisiejszych czasach mogą jeszcze przeszkadzać dwujęzyczne napisy, pytał, dlaczego polskie gimnazjum już dawno nie zmieniło się na otwartą szkołę językową, aby promować polski język także wśród Czechów …

Jeżeli w końcu chodzi o życie naszej mniejszości, pytał, po kiego czorta wydajemy w kółko te same historyczne publikacje dla wąskiego kręgu specjalistów, zamiast zacząć z taką samą werwą promować i wspierać własną kulturę – bo nie uświadczył takowych wydawnictw w żadnej placówce po obu brzegach Olzy. Zaniepokoiło mnie nie tylko to, że facet doszedł do takiego wniosku, ale także fakt, że sam nie znałem na to pytanie odpowiedzi. A więc – dlaczego?

Najłatwiej chyba byłoby użyć przypowieści, alegorii. Wyobraźmy sobie starego, zgorzkniałego kawalera, który postanowił w końcu zrezygnować z miłosnych podbojów, stracił wiarę we własne siły i w związek na całe życie. Zamiast zadbać o siebie i wyjść między ludzi, woli siedzieć w domu, przeglądać stare albumy ze zdjęciami i wspominać, jak to Kaśka dała mu kosza na balu maturalnym. W soboty ściera kurz z gimnazjalnych medali z biegu na 300 metrów, w niedziele dzwoni do mamy, by pożyczyć trochę kasy. W pracy nie rzuca się w oczy – wykonuje beznamiętnie swoje zadania, ale nie wykazuje żadnej inicjatywy. Awansu też nie chce, bo to tylko więcej problemów i obowiązków – najważniejsze to doklepać jakoś do emerytury …

Zdarzają się jednak noce, kiedy obserwuje z balkonu migające światła miasta i marzy. W takich chwilach łechcze go na skroni cicha nadzieja, że być może nie jest jeszcze kompletnie skreślony – że może jeszcze ruszyć z posad bryłę świata, wyjść na ulicę, polubić ludzi i dać się polubić. Wiadomo, na razie to krótkie chwile ulotnego entuzjazmu, ale … kto wie? W każdym razie nadal trzymam za niego kciuki.

The post Marzenie kawalera first appeared on Darek Jedzok.

Miejsce wypadku wyglądało nieciekawie – samochód ściął drzewko i wylądował na boku, w środku zaklinowała się kobieta, w szkle leżał fotelik dziecięcy (tego dnia na szczęście pusty, jak się okazało). Oczywiście na miejscu szybko pojawili się panowie z pobliskiej knajpy, ich pomoc w akcji ratunkowej ograniczyła się jednak do emitowania znieczulających oparów alkoholowych i komentarzy „No tak, baba za kierownicą.” Kobita była skupiona na utrzymaniu świadomości, więc nie była w stanie się oburzyć nawet w chwili, gdy zmaterializowała się osiedlowa hiena cmentarna, prototyp wścibskiej sąsiadki, wracającej z mężem z zakupów. Jak na prawdziwego padlinożercę przystało, szakal z trwałą nie widział samego wypadku, przyciągnęło go dopiero zamieszanie i potencjalna możliwość znalezienia rannej, osłabionej ofiary. Przyłazi takie coś i gada „Oj, to pani musiała co najmniej setką jechać. To by się tak nie rozwaliło, gdyby się jechało wolno. Ej, Karol, chodź popatrzeć!” Kobita dzielnie wytrzymywała wszystkie inwektywy przez około trzy minuty, do czasu, gdy w końcu udało jej się dodzwonić do rodziny. Następnie z grzeczności zemdlała, w chwilę po przybyciu strażaków. Fotograf policyjny nie musiał się tyle męczyć z dokumentacją, z wykonanych wcześniej zdjęć z telefonów komórkowych można było zrobić trójwymiarowy film krótkometrażowy.

Z badań antropologicznych wynika, że empatia i pomaganie innym jednostkom mogły być czynnikami, które definitywnie przeważyły szale ewolucji na korzyść gatunku Homo sapiens. Ciekawe kiedy i dzięki jakim zdolnościom pokonał go później Homo voyeur.

The post Homo voyeur first appeared on Darek Jedzok.