People saying things like “freedom of speech doesn’t mean you can criticize and offend whoever you want,” yes. It literally does.
 
— Rega Jha (@RegaJha) January 7, 2015

“Świętoszkostwo” ujmuję tutaj w cudzysłów, ponieważ syndrom przekrochmalonego kołnierzyka wcale nie musi mieć korzeni w religijnej dewocji. Czeski lewicowy magazyn A2 w pokrętny sposób przerzucił ciężar problemu ataków na “rasistowski sekularyzm”, który rzekomo reprezentowali satyrycy pisząc o islamie. I tu pozwolę sobie zachichotać pod wąsem – przecież twierdzenie, że religia jest tożsama z rasą, jest samo w sobie rasistowskie.
 
Reakcja A2 jest poniekąd zaskakująca, ponieważ w Charlie Hebdo istniały regularne rubryki poświęcone nie tylko fundamentalizmowi wszelkiej maści, ale też prawom zwierząt, czyli tematom bliskim lewicowym środowiskom. Redaktorzy czeskiego czasopisma porzucili więc swoich potencjalnych sojuszników i przyjęli retorykę europejskich Talibów pokroju Polaka Tomasza Terlikowskiego lub Czecha Tomáša Halíka. Ten drugi – z niepojętych powodów nazywany liderem dialogu z ateistami – powiedział w komentarzu do wcześniejszych zamachów w Holandii, że zamordowani “prowokatorzy” sami byli zepsutymi nihilistami, którzy zazdrościli muzułmanom, że ci przynajmniej w coś wierzą. Dialog jak łopatą w twarz.
 
Właśnie formułkę “no tak, zamordowali ich, ALE…” uważam za wyjątkowo niesmaczną i dziwi mnie, że często słyszę ją od ludzi, którym zazwyczaj nie brakuje empatii. W innych sferach takie retoryczne salto mortale byłoby przecież całkowicie nie do pomyślenia – no tak, zgwałcili je (ale miały przecież przykrótkie sukienki); szykanowali go w szkole (ale miał śmieszne okulary); pobił ją (no ale zupa faktycznie była odrobinę za słona).
 

 
Jeżeli nadal was to nie przekonuje, to umówmy się przynajmniej co do tego, że publiczna egzekucja jest nieco przesadną karą za bycie “nieśmiesznym”, a nawet za obrażenie jakiegoś majestatu. Epoka brązu minęła już kilka tysięcy lat temu, w międzyczasie wprowadziliśmy bardziej finezyjne prawa, niż “oko za oko” lub “ukamienujmy go za zbieranie chrustu w szabat“.
 
Krótko mówiąc – żaden kawał nie zasługuje na to, aby ktoś stracił głowę. Ani w przenośni, ani dosłownie.
 
P.S.
Wracając do A2, Halika, Terlika i innych – oto kilka prób przerzucenia Charlie Hebdo na drugą stronę barykady: LINK
 

The post Felieton 244 – Zabójczy dowcip first appeared on Darek Jedzok.

To były wczesne lata 90. – scena nie wywołała żadnych protestów, nikt nie stracił pracy, nie musiał się tłumaczyć. Nie trzeba było nikomu wyjaśniać, że chodzi o gruboskórny dowcip, że tak naprawdę reżyser nie zachęca do gwałcenia i mordowania Rumunek. Dziś, w dwadzieścia lat później, okazuje się, że utraciliśmy zdolność czytania czarnego humoru i satyry.

Internetowe „Prawo Poe’a” postuluje, że po usunięciu emotikonów nie sposób odróżnić tekstu ekstremistycznego od jego parodii. Okazuje się jednak, że w czasach zaawansowanej poprawności politycznej nie pomagają nawet tak wyraźne drogowskazy dla pojętnych inaczej. Skoro Figurski i Wojewódzki powiedzieli, że zachowali się jak prawdziwi Polacy i zgwałcili Ukrainkę, to pewnie rzeczywiście popierają gwałt. Proste.

Rozumiem, niektórzy nie wyłapali kontekstu, zdarza się. Bardziej dziwi mnie reakcja tych, którzy potępiają radiowy duet pomimo tego, iż dobrze wiedzą, że chodziło tylko o niezbyt wyszukany żart. Wracając na południe – Czesi nazywają takie zachowanie „przedpos**niem się”, czyli prewencyjnym narobieniem w gacie. Całe to święte oburzenie wywołane jednym niesmacznym dowcipem nie jest niczym innym, jak właśnie takim opróżnieniem trzewi na wszelki wypadek, bo a nuż ktoś nas posądzi o ksenofobię.

Nie przemawia też do mnie argument „z niektórych rzeczy nie wypada żartować”, ponieważ z takim zarzutem spotykały się osoby i formacje o wiele wyższych lotów, niż para radiowych klaunów. O „humor przekraczający granice przyzwoitości” oskarżany był nieraz Latający Cyrk Monty Pythona, seriale Simpsonowie, South Park i Family Guy, a przede wszystkim niezliczone rzesze komików na czele z Georgem Carlinem, którego „Lista siedmiu sprośnych słów” doprowadziła do zmian w ustawie regulującej wolność słowa w amerykańskich mediach.

A może zróbmy inaczej. Nie żartujmy ze śmierci, gwałtów, choroby, kalectwa, kazirodztwa, głodu i okrucieństwa. Nie żartujmy z religii i orientacji seksualnej, ze Smoleńska, World Trade Center, obozów koncentracyjnych i Titanica. Wprowadźmy na ekrany humor prosty, bezpośredni i przaśny, bez ukrytych treści i niuansów. Och, zapomniałem – tę płytką, płyciuteńką niszę już od lat wypełniają przecież polskie kabarety.

The post Wojewódzki z czeskiego filmu. W obronie głupich dowcipów. first appeared on Darek Jedzok.

Na pewno uda się bowiem zmodyfikować te „wąchacze” tak, by znalazły wykorzystanie także w powszednich, praktycznych sytuacjach. Mamy już w tym zakresie spore doświadczenia, na co dzień używamy przecież terminologii zapachowej – nieprecyzyjnej wprawdzie, ale dającej ogólne pojęcie. Jesteśmy w stanie wywąchać u naszych znajomych o wiele, wiele więcej niż to, czy żyją, czy nie.

Mówimy „coś mi tu śmierdzi!” i „ale z niego gnojek!” – wąchacze mogą znacząco sprecyzować te odczucia, pomogą nam określić, co dokładnie śmierdzi i o jaki rodzaj gnojka chodzi. Będą w stanie zwietrzyć podstęp, wywąchać zdrajców, wyczuć ironię, pomogą nam w namierzaniu zepsutych dzieci, śmierdzących leni i zgniłków, analizując stare skorupki będą w stanie stwierdzić, czym za młodu nasiąkły … Jednym słowem – zrewolucjonizują wszystkie dziedziny, pozostając bezradne jedynie w sektorze finansowym, gdzie barierę nie do pokonania stwarza maksyma pecunia non olet.

Urządzenia wzmacniające narząd węchu wezmą szturmem także służbę zdrowia, pokładając kres wymówkom wszystkich obiboków i symulantów – teraz już nikt nie będzie mógł powiedzieć „nie czuję się dobrze”! Wszak każdy będzie dobrze czuł nie tylko siebie, ale i innych. Być może zbędna będzie komunikacja werbalna, skoro będziemy mogli wyniuchać, o co chodzi naszym bliźnim.

Dobrze, dobrze, chyba zanadto się rozkręciłem. Przynajmniej sami widzicie, jak by mi się przydał taki wąchacz – od razu bym poznał, kiedy felieton zaczyna zalatywać lekką przesadą.

The post A fe! first appeared on Darek Jedzok.