Recenzja: Paweł Kukiz „Siła i honor” (2012)

darek.jedzok — Wed, 05 Dec 2012 12:21:34 +0000

Płyta narobiła wiele szumu jeszcze zanim pojawiła się w sklepach. Kukiz zarzucił mediom (między innymi Radiowej Trójce), że nie udzieliły albumowi swojego patronatu – media podobno boją się ważnych tematów i nie chcą promować pewnych wartości. Chcąc nie chcąc trzeba więc zacząć od pytania o to, jakie wartości promuje ten album?

Paweł Kukiz od dłuższego czasu bawi się z odbiorcami w grę uników. Promuje postawy patriotyczne i skarży się, że dziennikarze robią z niego nacjonalistę, niedawno nawet odmówił udziału w komitecie, w którym zasiadał znany człowiek oskarżony o antysemityzm. Jednocześnie jednak nadal wspiera Obóz Narodowo-Radykalny, czyli ruch otwarcie ksenofobiczny i ekstremistyczny.

Podobnie jest nie tylko z treścią, ale też z samym tytułem jego nowej płyty. Jak zwykle wszystko zależy od kontekstu – w normalnej sytuacji „siła” i „honor” mogą być pozytywnymi wartościami, ale jeżeli zacznie się nimi posługiwać ktoś puszczający oko do środowisk nacjonalistycznych, to nie może się później dziwić, że komentatorzy zaczną się doszukiwać mrocznych konotacji. „Krew i honor” i „biała siła” to hasła-klucze nie tylko nacjonalistów, ale neonazistów, do których działalności ONR bezpośrednio nawiązuje. Jeden z jego czeskich odpowiedników nosi sztandary z hasłem „Odpowiedzialność-siła-honor”. Oczywiście Paweł Kukiz będzie bił się w pierś i twierdził, że tytuł płyty jest całkowicie niewinny. Ma do tego prawo, tak jak ja mam prawo myśleć o tym swoje i znacząco pochrząkiwać. Dopóki nie odżegna się od ONR, rozgrzeszenia nie będzie.

Gdyby całkowicie zamknąć oczy na kontekst – czyli samego autora – to „Siłę i Honor” można uznać za płytę patriotyczną, nawiązującą do najbardziej bolesnych chwil w dwudziestowiecznej polskiej historii. Nie można zarzucić Kukizowi pretensjonalności – w tym, co robi, jest autentyczny i całkowicie szczery. Niestety. Ponieważ trochę niepokoi mnie myśl o tym, co siedzi w głowie człowieka, który wydał ogrom energii i czasu na wydanie właśnie takiej płyty. Teksty są upiorne. Katyń, Niemcy, Rosjanie, wróg, trumna, śmierć, krew – a w końcu „wyrywanie chwastów z polskiej ziemi”. Prrr. Może herbatki? Może pan na chwilę odpocznie, policzy do dziesięciu?

Nie przyjmuję argumentu, że o tych sprawach nie da się opowiadać bez patosu i epatowania makabrycznością – ponieważ udało się innym, na przykład Lao Che. Ich płyta „Powstanie Warszawskie” jest zresztą często przywoływana w komentarzach nowego albumu Kukiza jako kontrast i jako wzór.

Co tu dużo gadać … „Siła i Honor” leży i kwiczy także pod względem warsztatowym. Znajdzie się kilka udanych perełek – klimatyczna piosnka „Ratujcie nasze dusze”, a przede wszystkim industrialne granaty „Heil Sztajnbach”, „Koniec końców” i „Homo Politicus”. Jednak nawet przy nich musiałem się skupić na samej muzyce, ponieważ teksty są okropnie toporne, siermiężne. Jeszcze gorzej z pozostałymi utworami, które nie tyle są źle napisane, co skaleczone niskim poziomem produkcji. I nie, nie wierzę w to, że chodzi o świadomy zabieg, o stworzenie „retro feel” albo „garażowego dźwięku”. Płyta po prostu brzmi źle i tanio. Najbardziej żal mi surowego potencjału żołnierskiej ballady „17 września”, który został doszczętnie zniszczony przez absurdalne, syntetyczne trąbki i chórki.

Nie chcę być okrutny, ale w sumie trudno się dziwić radom redakcyjnym, że nie chciały promować takiego wydawnictwa. Niemniej jednak płyta jest głosem, którego należy wysłuchać. Chociażby tylko raz.

The post Recenzja: Paweł Kukiz „Siła i honor” (2012) first appeared on Darek Jedzok.

Felieton 183 – Morda w kubeł

darek.jedzok — Sat, 28 May 2011 09:18:43 +0000

W ciągu ostatnich kilku dni obserwowałem wesołe perypetie kilku niewyparzonych gęb.

Na festiwalu w Cannes „zabłysnął” reżyser Lars von Trier, gdy na konferencji prasowej rozwinął jedną anegdotkę o swoim pochodzeniu w grzęzawisko kontrowersyjnych wypowiedzi i siermiężnych kawałów. A jedno jest jasne – w towarzystwie upudrowanej elity, której przedstawiciele mają warzechę zamiast kręgosłupa, Hitler i polityka Izraela nie są najlepszymi tematami do opowiadanie wiców. Lars wyleciał z festiwalu, przez własną niezdarność stając się kolejną ofiarą paraliżującej poprawności politycznej.

Zawrzało jednak także nad Wisłą. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego doprowadziła do zamknięcia serwisu, który zamieszczał treści ośmieszające głowę państwa. I zaczęła się roszada medialna! Sytuacja nabiera rumieńców w zestawieniu z wydarzeniami sprzed kilku lat, kiedy to panowała moda na karykatury prezydenta Kaczyńskiego.

Kompletny bigos, wszystko staje na głowie. Środowiska liberalne, które wtedy zawzięcie broniły wolności słowa, dzisiaj przyklaskują ukaraniu prześmiewcy. Z kolei media konserwatywne piętnujące ongiś brak szacunku do urzędu i porównujące nabijanie się z prezydenta do bezczeszczenia flagi, nagle solidaryzują się z prześladowanym dowcipnisiem i prorokują bliskie nadejście państwa policyjnego.

Dziwi mnie takie elastyczne podejście do zasad, przysłowiowa moralność Kalego. Sam byłem już raz oskarżony o „obrazę prezydenta-elekta” i przyjąłem to wzruszeniem ramion – zawsze uważałem, że satyra nie powinna być karalna. Nawet wtedy, kiedy jest głupia, niesmaczna albo po prostu nieśmieszna.

W odróżnieniu od pomówienia lub kłamstwa, które zawsze powinno zostać sprostowane lub ukarane, „obraza” to pojęcie na tyle umowne i mgliste, że powinno w końcu opuścić karty prawa.

Trudno mi się dopatrzyć dużej szkody w żarcie, karykaturze, a nawet zaszeregowaniu przeciwnika do trzody chlewnej. Chyba że – zgodnie ze starym dowcipem – w przypadku polityka chodzi o zdradzenie tajemnicy państwowej.

The post Felieton 183 – Morda w kubeł first appeared on Darek Jedzok.

kukiz - Darek Jedzok

Recenzja: Paweł Kukiz „Siła i honor” (2012)

Felieton 183 – Morda w kubeł