Osama, Kazik i Szekspir.

Śmierć bombownika

Atmosfera towarzysząca ubiciu najgroźniejszego człowieka świata odsłoniła mroczne korzonki społeczeństwa Zachodu. Cała sprawa od początku była niepoważna. Stany Zjednoczone wydały miliony dolarów na upolowanie domniemanego przywódcy mocno zdecentralizowanej organizacji, który w dodatku przeszedł już dawno na emeryturę i w wolnych chwilach dorabiał sobie jako kaznodzieja telewizyjny.

Nie zamierzam bynajmniej bronić Osamy, był co najmniej symbolem i wyrocznią dla wielu ludzi, którzy faktycznie ładowali dynamit pod pazuchę i jechali się rozerwać na miasto. Zakończenie nagonki pozostawiło jednak po sobie posmak lekkiego zażenowania.

Po drugiej wojnie światowej najwięksi zbrodniarze hitlerowscy byli sprawiedliwie sądzeni w procesie norymberskim. Tutaj do domu wbiega kilkudziesięcioosobowe komando, zabija nieuzbrojonego złoczyńcę dwoma strzałami w głowę, po czym wrzuca zwłoki do morza. Po drugiej stronie Atlantyku – fiesta i fajerwerki jak w sylwestrową noc.

Wszystko było nieadekwatne. Gwałtowność akcji zbrojnej, rozmach kampanii medialnej i ta całkowicie niechrześcijańska radość z rozkwaszenia antagonisty. Istnieje pewna cieniutka granica między dążeniem do zadośćuczynienia, a prymitywną uciechą z makabrycznego odwetu. Przeskoczyliśmy tę granicę potężnym susem.

***

Kazik, coś ty zrobił

Zabolała mnie ostatnia faza metamorfozy Kazika, szanowanego piewcy alternatywy, który od dłuższego czasu schodził na psy, hieny i szakale. Ostatnim stadium było wynajęcie prawników i puszczenie ich samopas, aby wyniuchali w Internecie możliwe sprawy sądowe. W ten sposób Kazik uderzył bezpośrednio w swoich fanów – grożąc na przykład wytoczeniem sprawy za umieszczenie cytatu piosenki w nagłówku bloga, a następnie doprowadzając do kolapsu największego nieoficjalnego portalu, który istniał sobie spokojnie od 10 lat.

Autor zamkniętej strony pożegnał się trafnym cytatem „Hej, prorocy moi z gniewnych lat, obrastacie w tłuszcz”. Można jednak przywołać tekst autorstwa samego Kazika – „Wszyscy artyści to prostytutki“. Ladacznica, wiadomo, za darmo nie pójdzie.

***

Romeo i Julian

W Weronie odbyła się prapremiera słynnego dzieła Szekspira w wersji homoseksualnej. I zaczęło się … Demonstracje, wołanie o pomstę do nieba, protesty z najwyższych miejsc.

Dziwne to. Pomińmy już fakt, że sztuka ta doczekała się setek różnych interpretacji i wariacji. Na przykład w musicalu „West Side Story” wrogie klany Monteków i Kapuletów zostały zamienione na dwa nowojorskie gangi – lud się zdziwił, ale nie robił afery. Tym razem jest zabawniej, dziwnym trafem skandalista Wiluś Trzęsidzida staje się nagle szanowanym przedstawicielem tradycyjnych wartości.

Proponuję wrócić do normy i prezentować wszystkie dzieła Mistrza zgodnie z ich pierwotnym zamysłem. Na początek można wprowadzić naturalistyczne sceny gwałtu i wycinania języka do „Tytusa Andronicusa”, następnie angażować do roli Julii wyłącznie czternastoletnie aktorki.

Skoro zaś nie wolno majstrować przy klasycznej historii heteroseksualnej miłości, warto przypomnieć też o odwrotnym przykładzie – Will zaadresował swoje słynne sonety miłosne do nastoletniego młodzieńca. Zakażmy je czytać kobietom. W imię tradycji.

The post Felieton 182 – Trzy w jednym first appeared on Darek Jedzok.