* Battleship/Bitwa o Ziemię : czyli Battlesh*t/Bitwa o “że mnie świnia podkusiła chodzić na tak oczywiste chały”. Potężne, mordercze koziołki z kosmosu przybywają na naszą planetę, aby … biegać po korytarzach łodzi lotniskowych i pozwalać się długo i powoli zabijać nieudolnym Ziemianom. Film tak zły, że aż zabawny.

* The Bay – o ironio! Twórca słynnego „Rainmana” nakręcił horror, który wygląda jak film nakręcony przez autystę. Z zatoki wyłaziły gryzące robaczki, z kina wychodzili znudzeni widzowie.

* Resident Evil: Retrybucja – (albo „Rewident Emil”, jak twierdzi autokorekta w moim Wordzie). Kino uczy. Na przykład oglądając najnowszą odsłonę RE po raz kolejny możemy nauczyć się, jak okropnym reżyserem jest Paul W.S. Anderson. Wyobrażam sobie, że Anderson co dwa lata przychodzi do studia, prosi o ciszę i mówi „Mam plan! Spróbujmy tym razem zrobić jeszcze gorszy film, niż poprzednio!” “Oszalałeś!” – krzyczą jedni. „To niemożliwe!” – wołają drudzy. „Oj tam, zaufajcie mi” – mówi Anderson i wszyscy biorą się do roboty.

 

* Paranormal Activity 4 – Producenci tej serii osiągają podobne wyniki jak reżyser Rewidenta Emila, ale myślę, że w ich szaleństwie nie ma już żadnej metody. Przy takim poziomie produkcji nowy dwugodzinny odcinek mógłby powstawać raz w miesiącu. Quo vadis, horrorze?

* Mroczne Cienie – Tim Burton w najgorszej formie. Wyobraźcie sobie, że widzicie film dokumentalny o swoim ulubionym sportowcu – najpierw przypominacie sobie jego największe sukcesy, a na końcu widzicie go na wózku inwalidzkim, kurczowo ściskającego w garści stare, wyblakłe medale. Żal, gorycz. Aż chce się odwrócić wzrok. „Mroczne cienie” są jeszcze smutniejsze.

 

* Niezniszczalni 2 – kolejny dowód na to, że zawsze może być gorzej. Tym razem ktoś miał na tyle rozumu, aby nie wpuszczać Sylvestera Stallone na fotel reżyserski, więc Sly wyżył się przynajmniej na scenariuszu. Z każdą minutą oglądania możecie fizycznie poczuć, jak powoli spada wam iloraz inteligencji.

* Total Recall – krótki przewodnik dla potencjalnych widzów: jeżeli lubicie starą wersję ze Schwarzeneggerem, nie oglądajcie nowej. Jeżeli jej nie lubicie – ABSOLUTNIE nie oglądajcie nowej. Bieda, brud i bolesny skowyt.

* Pirania 3DD – majstersztyk nazewnictwa filmowego. „Pirania” – bo będzie o krwiożerczych rybach. 3D  – bo będzie dużo scen z trójwymiarowymi flaczkami chlapiącymi w obiektyw kamery. DD – bo będzie biegało dużo biuściastych pań topless. Masakra na pływalni dla nudystów. Niebo.

* Abraham Lincoln: Łowca wampirów – kolejną lobotomię poproszę. W przygotowaniu : „Caryca Katarzyna jako Carrie”, „Gandhi vs Koszmar z ulicy Wiązów” oraz „Sokrates, Platon i Arystoteles : Ludzka stonoga”.

no i w końcu …

* Cloud Atlas – pompatyczna, pseudointelektualna klapa finansowa, na której producenci stracili 30 milionów dolarów. I dobrze im tak. Naprawdę nie wiem, na co poszło tyle pieniędzy (w sumie ponad 100 milionów), ponieważ śmieszna charakteryzacja i scenografia przypominają raczej tanie, telewizyjne seriale z czasów Xeny Wojowniczki i kanadyjskich produkcji sci-fi. Podobno książka jest lepsza, ale w sumie – cóż nie jest lepsze od tego pokracznego filmidła?

Uważny widz dostrzeże w filmie także czeski akcent – Wodnika z ballady Karla Jaromira Erbena.

The post Kinowa Kaszanka 2012 first appeared on Darek Jedzok.

Miało być tak pięknie – (prawie) wszystkie legendy kina akcji w jednym, oszałamiającym wybuchu adrenaliny. A co wyszło? Niedzielna wycieczka koła paraplegików.

Niestety mózg całego przedsięwzięcia – Sylvester Stallone – postanowił wziąć sprawę w swoje żylaste graby, zamiast powierzyć realizację filmu jednemu z kilkudziesięciu młodych hollywoodzkich reżyserów, którzy kręcą wprawdzie filmy głupie, ale na odpowiednim poziomie technicznym. Wystarczyło wziąć dowolnego scenarzystę z plakatem Tarantino nad łóżeczkiem, który zapyliłby dialogi w miarę dowcipnymi powiedzonkami. Wystarczyłoby nalać operatorowi dwa kubki kawy, aby nie zasypiał za kamerą. Niestety, możemy tak gdybać w nieskończoność – „Niezniszczalni” to tak naprawdę wyniszczający film.

Fabuła jest tak prosta jak umysły głównych bohaterów : grupa najemników otrzymuje nowe zadanie – mają zlikwidować reżim południowoamerykańskiego dyktatora. I tyle. Niestety Sly zasnął na laurach i zakończył pracę nad filmem w chwili, kiedy powciskał w obsadę odpowiednią ilość osiłków. Kulisy i opracowanie audiowizualne przypominają serial z niemieckiej kablówki, nieruchawe, mdłe sceny akcji są przeplatane przydługimi wynurzeniami o tematach tylko bardzo luźno związanych z fabułą. Trudno usiedzieć w miejscu, gdy opuchnięty Mickey Rourke odsłania swoją skrzywdzoną, botoksową duszę.

Porażką zakończyła się także najbardziej chyba oczekiwana scena, w której jednocześnie na ekranie pojawia się trio Willis, Stallone i (jeden jedyny raz) Schwarzenegger. Montaż ujęć jest tak niezdarny, że można odnieść wrażenie, że menedżerom nie udało się uzgodnić wspólnego terminu, w związku z czym aktorzy zostali doklejeni do obrazu osobno. Jeżeli dodamy do tego jeszcze brodate dowcipy desperacko zastępujące riposty w dialogu („O, zgubiłeś kilka kilo.” „A to widzę, że ty je znalazłeś”), to oto mamy przed sobą jedną z najbardziej sztywnych scen w historii kina.

To, co miało być kwintesencją, śmietanką kina akcji, skończyło się olbrzymim rozczarowaniem. Film naprawdę nie ma do zaoferowania nic poza mocnymi plakatami i atrakcyjną listą płac. Pozostaje jedno pytane – kto odda mi tych 100 cennych minut mego krótkiego żywota?

The post Recenzja – Niezniszczalni/The Expendables first appeared on Darek Jedzok.